با تو خواهم ماند..

طوفان سهمگینش به یکباره فرو نشست و دریای تلخ و مایوس کننده اش از آن تلاطم

 وحشتناک خود باز ایستاد.آرزوهای تاریک بار دگر روزنه ی نور امید را باز

یافتند

در کلبه ی دلم چه غوغای باشکوهی برپا شد

بهار عشقم شکوفه های رنگین خود را بر روی خاک سرد و نمور می ریختند

 تا دیگر نشانی از تیرگی آن به چشم نخورد

چه سخت و طاقت فرسا بود شکنجه های فراق ،چه غمگین بود زمانی که شاخه های امید

یکی پس از دیگری شکسته می شد و بر روی قلب زخم خورده  فرو می ریخت .

چه آزادی بی معنایی بود زمانی که پرنده بودی اما پرو بال پرواز نداشتی. سیل حوادث چه ناگاه

 و چه بی رحمانه آدمی را به کام خود می کشد.بی خبر ماندن از کاروان عشق ،

نگاه کردن به ویرانه ی دل، چشم دوختن به بی وفایی دنیا ، به یغما بردن عشقهای پاک

 و فراموش کردن الفبای عشق.... کابوسهای شوم به فراموشی سپرده می شوند

 و لحظات شیرین و ناب از راه میرسند لحظاتی که عشقش در وجودت غوغا می کند

 و آغوش سردت گرمای از دست رفته ی خود را دوباره احساس می کند.

زبان دل چه بی پروا حدیث عشق را بر لب جاری می سازد،

دیگر واژه ها بی تفاوت و سرد نیستند،دیگر آفتاب دل برای تابیدن بی میل نیست

درد هجرانش ، درد نبودنش این دل دیوانه ام را دیوانه تر می کند.

روح عاشقم را به قلب پاک او هدیه می کنم باشد که با پرتو نور عشقش

 در مقابل هجوم مهربانیش قرار گیرم .

خدایا مگر می شود تمنای نگاهم را ندید گرفت؟مگر می شود آتشی که به جانم افکنده

را به راحتی خاموش ساخت؟چطور ممکن است بهار شقابقهایم را به چشم ندید ؟

آنچه که سخت است آتش گرفتن سینه از عشق اوست

 موسیقی محبتش چه رویایی خلوت مرا پر هیاهو می کند

اکنون تشنه ی نوشیدن شراب نگاهش هستم، نگاهی که حتم دارم دیگر

 هیچ زمانی برایم تکرار نخواهد شد، نگاهی که همه ی آرزوهای من در آن خلاصه شده است.

چشم من در همه حال محو این نگاه خواهد ماند.

خاطرات ترک خورده را از خود جدا میکنم و دل شیدای خود را دلیلی برای ماندن می دانم

و تکه های بی جان دلم را با وجود او جان دوباره می بخشم.

وای بر من ..وای بر من که چه کوچکم در مقابل اقیانوس عشق او

نمی خواهم بوسه بر هیچ زنم و نمی خواهم احساسم آهنگ بدی به خود گیرد

پس به آواز خسته ی گامهای من گوش فرا ده

با تو خواهم ماند ای تک فانوس کوچه های تاریک قلبم .

 با تو خواهم ماند ای دلشوره ی شیرین من

...

روشا!